«Koʻngil shevasi» toʻplamidagi barcha asarlar. Qidiruv sarlavha va matn boʻyicha ishlaydi.
101 ta asar
Ортга боқса, баҳодир
Эй Ватан, тунлар йўқолди - кундузингдан айланай,
Мен киму, Темурдан сўз айтмоқ қайда?
Тугадими, юртим, тонгларинг отиб,
Очаман: узун йўл,
Миямда ёрилди шанғи сукунат,
Русия, мен кимнинг боласи эдим
Айтгин, улар ўзи асли тошмиди,
I
Ойсиз кеча, юлдузсиз кеча...
Шоирим, йиқилма, бизнинг йўлимиз
Мен қўшиғим эгилиб айтдим,
Фидо бўла олсак беғараз;
Тонггача шитирлаб ўсар майсалар,
Ботирлар чўпчакка кўнган дунёда,
Шодмон қўшиқларни ёзмайман, она.
Тоғ ҳам кўчиб кетарми, она,
Юлдуздарё туб-тубларидан
Қўрқаман ярим тун уйғониб кетсам.
Сарсондир дунёда муҳаббат деганлар:
Энди кунлар офтобшувоқда
Бўктирилган овданддай кунлар,
Тиллолар чиқариб сочар қўйнидан.
Тахламлари намхуш бир ҳаво,
Билдирмай хат ташлаб кетар куз.
1
Бу – менга толенинг раво кўргани:
Тескари айланса, ўкинма.
Афифа бир нигоҳ, бир руҳ бокира,
Гуллама, олмажон,
Менга ҳеч ким салом айтмадими, гул,
Дунё ғамларидан дилга тушса занг
Шундоқ осмонимда отдилар мени,
Ўлим, бунча тез келма, ўлим,
Шу сеҳрга тўла дунёдан?
Юлдузлар юртида уйим бор.
Ўқларинг-ку кўп эди,
Қаротўфон мусибат куни.
Чиннигуллар ўсган гулзорим.
Осмонда сайёра ой билан,
Судралиб ҳориган йўлчидай.
Ерга боқсам – айланар замин.
Ўттиз иккидами ё иккидаман –
Сиз ҳали хаёлнинг осмонларида
Тиллолари, шакарлари – сиз, қандидирсиз.
Гулпари дарахтлар кулдилар қаҳ-қаҳ.
Ўтган ўтди, кетганлар кетди,
Яшил эди дала-туз, гиёҳ.
Сиз унинг исмини шивирлаб айтинг,
Зулмат эдим – нур бўлдим,
Бир куни пойгадан толар одамзод,
Қориштирар ҳамма нарсани,
Бу кунлар ё чўлоқ, ёки қариган,
Комил санабон тўлса ҳасад бирла дили,
Суръатмидир ихтиёринг, эй умри азиз,
Равшан санама дилингни, эй қозикалон.
Осойишу, камғалва макон ахтарадур.
Сиҳҳат тиласам, қарши келур беморлик.
Бош устига ноз, фироғию, шўхлиғи ҳам.
Кўнглимга ҳазин-ҳазин хаёл солди хазон.
Кундуз дағи не сабру не тоқат манга,
Мен олам элидану, у кимдан безор?
Ишқ аҳли сени қарғару қарғар, фурқат.
Ҳар лаҳзада минг-минг яролиғ бўлди.
Умрим уйини шуҳрат ила ёритма;
Бу сабзаму ё кўнгулни пайҳонимудур?
Ишқ шиддатидин ёна баланд ҳаво қилай.
Кеш сари бор, хоҳла Самарқанд сари бор.
Лаззат майидан қадаҳ-қадаҳ ичса киши,
Танбурми дутор машқ этибон айла
Ҳам ўтди дегил, ортдаги ҳар дамни унут,
Ҳам махмур ўлу, аксини номус-ор тут,
Уч фаслу дағи ёзи била ўтди умр,
Чин эрмас эди, бўйла, бир хаёле эди,
Гоҳ Лайли киби йулларида бемори,
Ҳар қанча хато қилдим эса – тозардим.
Жонимға жафоларни басе этса рақиб;
Ваҳ, дарду бало боиси то битди самар:
Дўстдирки, кўнгул мулки аро султон дўст.
Карвоним ўтар икки аёқ итлар аро.
Отди ғаму дард баҳрими аро фурқат.
Шул даврон эли етурган армон боис.
Кўнгул ғаму дард балосидан наъра солур.
Отгай эса минг таънаю кизб, кийна-кудур,
Ғавғойи ўшал икки жаҳондин ҳурмен,
Қуш уйқусига замон-замон зор ўлдум.
Кўз очдим эса нолау зорим келадур...
Бир мулкки, анинг ясоқлари бало эмиш:
Олам элининг суҳбатидан дур бўлсам,
Анҳор суви, қуш ризқича ноним бўлса,
Гар ўзга йўли – ўзин ишиким, қуллуқ!
Билмассен, ахир, лаҳза ўтиб не кутадур.
Номард эса гар мен-да вале номардмен –
Ағёр ишини амон-амон, соз қилдинг.
Дилшодлигу ё ғамда мусиқий создур.
Ҳар лаҳза бино, лаҳзада вайронмен мен.
Ва ёким ойкезар янглиғ кетарман ҳар тараф, ёҳу!
Эски бир афсонаман, Мажнун била ҳамхонаман,
Гоҳи имкон, гоҳи куч қирқилгуси,
Агар йўлдур қабоҳатлар, аросатлар, асоратлар,
Ичида ғунчадек қони – очирмасғаму баҳслашдинг,